تفسير : آنها كه كلام خدا را تصديق مىكنند سخن از حضور مردم در صحنه قيامت و مخاصمه در آن دادگاه بزرگ بود ، اين آيات نيز همان بحث را ادامه مىدهد ، و مردم را به دو گروه « مكذبان » و « مصدقان » تقسيم مىكند . گروه اول داراى دو وصفند ، چنان كه مىفرمايد : « ستمكارتر از كسى كه بر خدا دروغ ببندد ، و سخن صدق و حق را كه به سراغ او مىآيد تكذيب كند چه كسى است » ؟ ! ( * ( فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَبَ عَلَى اللَّه وَكَذَّبَ بِالصِّدْقِ إِذْ جاءَه ) * ) . افراد بىايمان و مشرك بسيار دروغ بر خدا مىبستند ، گاه فرشتگان را دختران او مىخواندند ، گاه عيسى را پسر او مىگفتند ، گاه بتها را شفيعان درگاه او مىدانستند ، و گاه احكام دروغينى در زمينه حلال و حرام جعل مىكردند و به او نسبت مىدادند ، و مانند اينها . و اما سخن صدقى كه به سراغ آنها آمد و تكذيب كردند همان وحى آسمانى قرآن مجيد بود . و در پايان آيه در يك جمله كوتاه كيفر اين گونه افراد را چنين بيان مىكند : « آيا در جهنم جايگاه كافران نيست » ؟ ! ( * ( أَ لَيْسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوىً لِلْكافِرِينَ ) * ) ( 1 ) . هنگامى كه نام « جهنم » برده مىشود بقيه عذابهاى دردناك نيز در آن خلاصه شده است . در باره گروه دوم نيز دو توصيف ذكر كرده ، مىفرمايد : « و كسى كه

--> ( 1 ) « مثوى » از ماده « ثواء » به معنى اقامت توام با استمرار است ، بنا بر اين « مثوى » در اينجا به معنى جايگاه هميشگى و دائمى است .